KURUURIN's CASTLE

7SINSPROJECT|Sloth

BelphegorXFran

[!]yaoi

story by kuruurin★

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------➸----------

 

รู้สึกถึงน้ำหนักกดทับบริเวณลำตัว

 นัยน์ตาคู่โตสีเขียวปรือขึ้น ก่อนเบิกกว้างเมื่อเห็นดวงหน้าเปื้อนยิ้มอันคุ้นเคยที่ใกล้ชิดจนรู้สึกถึงไออุ่นของลมหายใจ

 “อ... ออกไปน่ะ รุ่นพี่เบล” ฟรานพึมพำด้วยความง่วงงุน พยายามผลักร่างคนตรงหน้าออกไป

 “แกนั่นแหละ เงียบๆไปเลย” เบลสวนกลับ “แกอยากทำแบบนี้มาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ”

 ฟรานรู้สึกถึงเลือดที่สูบฉีดขึ้นบนใบหน้า เขาเสตามองไปยังฉากเบื้องหลังด้วยไม่อยากเห็นรอยยิ้มกวนอารมณ์ของคนตรงหน้า

“รู้ได้ยังไง” ฟรานถามเสียงแผ่ว

 “ก็อ่านไดอารีของแกมาน่ะสิ” เบลตอบหน้าตาเฉย

“หา.. รุ่นพี่นิสัยไม่ดี อย่างงั้นก็เห็น...”

ถ้อยคำบ่นยืดยาวถูกเจ้าตัวกลืนกลับไปหมดเมื่อเบลประกบแนบเรียวปากเข้าหา ลิ้มเรียวความหาความหวานจากโพรงปากเล็กๆ ฟรานตอบรับจูบนั้นอย่างไม่อาจห้ามตัวเอง เผลอตัวหลงใหลไปกับสัมผัสแห่งบาปที่ฝ่ายตรงข้ามมอบให้

เขารั้งตัวเองกลับมาได้ในที่สุด

“...ผมไม่อยากทำ... ตอนนี้นี่... อย่า...”

คนรุกไม่ใส่ใจ เบลลากลิ้นไปยังลำคอขาว ขบกัดจนผิวบางขึ้นรอยแดง

 “อา... รุ่นพี่เบล หยุด... ผม”

 เสียงครางเล็ดลอดจากปากอีกครา สั่นพร่าและหวานเครือพร้อมๆกับอารมณ์ที่ถูกฉุดกระชากขึ้นสูง

ทว่าร่างกายเจ้ากรรมกลับทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับคำพูดพร่ำปฏิเสธ มือเล็กโน้มให้เบลเข้าแนบชิด กระนั้นก็ยังไม่สาแก่ใจ จนต้องแอ่นร่างขึ้นรับสัมผัสแห่งตัณหาให้มากที่สุดที่จะทำได้

มือผอมแกร่งของเบลโอบไล้เอวบางคอดของคนด้านล่างอย่างสนุกในอารมณ์แล้วเริ่มลงต่ำเรื่อยๆ

“อืม... เบล... ผม ไม่ไหว...อา..”

 ฟรานเริ่มจะเข้าใจคำว่า ‘ว่าวสายป่านขาด’ ขึ้นมาบ้างแล้ว

 ...ลอยคว้าง...

ไม่อาจควบคุมตัวเอง...

 “อ๊า…” เสียงกรีดร้องทำลายความเงียบสงบยามเช้าจนหมดสิ้น ฟรานหอบหนักๆ พยายามซ่อนดวงหน้าชุ่มเหงื่อแดงเรื่อเข้ากับหมอน เบลผุดยิ้มพอใจ เขาคว้าบางอย่างจากโต๊ะข้างเตียง

 มันคือแป้นโลหะเล็กๆอันหนึ่ง

 เขาก้มลงข้างหูฟราน ใช้ปลายลิ้นแตะหยดเลือดสีแดงเล็กๆซึมน้อยๆ

 “แค่นี้เอง” เบลเอ่ยเสียงกระเซ้า

 เขาสอดโลหะนั้นเข้ากับก้านแหลม

 ฟรานยกมือสั่นเทาขึ้นแตะเพชรสีขาวล้อแสงระยิบระยับบนใบหู

“ทำไม... ต้องทำแบบนั้นด้วยเล่า” เขาถามเสียงแผ่ว ดวงหน้าขึ้นสีก่ำขึ้น ได้ยินเสียงเบลหัวเราะเหยียด

“ก็แล้ว... แกอุตริอยากจะเจาะหูตรงนี้ทำไมล่ะ ถ้าฉันไม่เบนความสนใจแก แกคงจะแหกปากจนตึกถล่มไปแล้ว”

“บ้า...” ฟรานสบถเบาๆ

เบลผละจากร่างอุ่นด้านล่าง แต่มือเล็กของฟรานกลับยื้อชายเสื้อเขาไว้แน่น

“...ใจร้าย ฉุดผมขึ้นสูงแล้วไม่คิดจะพากลับลงไปเหรอครับ...”

คำถามถูกเอ่ยแผ่วเบารัวเร็ว เรียกรอยยิ้มมุมปากจากเบล

“แกป่วยรึยังไง”

ถึงจะพูดอย่างนั้น เขาก็โน้มตัวเข้าหาผิวเนื้อขาวบริเวณท้องน้อยของคนตรงหน้าอีกครั้ง เรียวปากฟรานเผยอขึ้น เตรียมเปล่งเสียงครางเพื่อปลดอารมณ์คุกรุ่น

...

“ไม่ล่ะ... ฉันเบื่อแล้ว”

เบลลุกขึ้นฉับพลัน

เขาพินิจร่างฟรานที่บิดเบี้ยวราวกับกำลังไล่ตามภาพลวงตาแห่งความฝัน มือเล็กๆนั้นจิกยึดกับฟ้าปูที่นอนอย่างทรมาน เบลไม่ใส่ใจกับลมหายใจติดขัดของฟราน เขาจัดเสื้อผ้าตัวเอง ก่อนเดินลิ่วออกจากห้อง

เสียงประตูปิดฉับ

ฟรานขบกรามแน่น

 

“นี่เราต้องทำที่เหลือเองอีกแล้วรึ?”

 

 Fin.

 

edit @ 15 May 2010 09:51:56 by kuruurin★

edit @ 15 May 2010 09:52:23 by kuruurin★

edit @ 15 May 2010 10:27:22 by kuruurin★

edit @ 15 May 2010 10:53:48 by kuruurin★

edit @ 17 May 2010 07:55:41 by kuruurin★